Cato de Jongere gold in Rome als de onkreukbaarste man van zijn tijd: hij weigerde steekpenningen in een politiek die erop dreef, en liep in alle weer zonder mantel om zichzelf te harden. Toen hij zich kandidaat stelde voor het consulaat, het hoogste ambt van de republiek, verloor hij; mede doordat hij als enige weigerde stemmen te kopen. Zijn vrienden waren er kapot van; verkiezingsverlies gold als levensschande, en verslagen kandidaten trokken zich rouwend terug. Cato niet. Volgens Plutarchus bracht hij de dag door zoals altijd: hij nam een bad, liet zich met olie inwrijven en speelde een partij bal, en de volgende ochtend stond hij gewoon weer op het forum, aan het werk voor de republiek die hem zojuist had afgewezen.
Publiek verliezen, juist doordat je weigerde te doen wat winnen kost. De verleiding is dubbel: cynisch worden over het spel, of alsnog gaan meespelen.
De uitslag lag bij de kiezers en bij het geld van zijn tegenstanders: niet van hem. Zijn integriteit en zijn werk van morgen: volledig van hem. Cato weigerde de nederlaag te betalen met het enige dat hij werkelijk bezat.
Waar speel jij een spel waarvan je de regels eigenlijk afkeurt, omdat verliezen erger voelt dan meebuigen? Wat zou het kosten om te verliezen zoals Cato?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen