Epictetus schreef zelf niets. Alles wat wij van hem hebben, danken we aan Arrianus: een jonge Griek van goede afkomst die zijn lessen in Nicopolis bijwoonde en meeschreef. Arrianus wilde uitdrukkelijk geen boek maken; hij schreef, zoals hij in zijn voorwoord uitlegt, alleen op wat hij hoorde, in de taal van de spreker, om het voor zichzelf te bewaren. Het raakte buiten zijn medeweten in omloop. Arrianus maakte daarna een glansrijke carrière als bestuurder en geschiedschrijver, maar wij kennen hem vooral als de man die aantekeningen maakte. Zonder die aantekeningen was Epictetus een naam geweest, meer niet, en had Marcus Aurelius nooit gelezen wat hem vormde.
Er gebeurt iets waardevols en niemand legt het vast. Vastleggen levert jou niets op en niemand vraagt erom.
Of Epictetus zou worden onthouden, of het werk zou overleven, wie het ooit zou lezen: allemaal buiten Arrianus' macht. Het meeschrijven was van hem, avond na avond. Dit is de stilste casus in de reeks en misschien de belangrijkste: bijna alles wat wij over de sortering weten, bestaat omdat één leerling het niet aan het toeval overliet.
Welke kennis of ervaring in jouw omgeving bestaat alleen in iemands hoofd? En wat kost het jou om het vanavond op te schrijven?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen