Boethius had alles bereikt wat een Romein kon bereiken: consul, hoogste ambtenaar van koning Theoderik, geleerde met een bibliotheek waar hij Grieks in het Latijn vertaalde. In het jaar 523 werd hij beschuldigd van verraad, gevangengezet en, zonder dat hij zich behoorlijk kon verdedigen, ter dood veroordeeld. In zijn cel, wachtend op de voltrekking, schreef hij De vertroosting van de filosofie. Daarin verschijnt Fortuna, die haar rad draait, en die hem verwijtend vraagt waarom hij klaagt: hij heeft haar spel gespeeld en gewonnen, jarenlang, en nu het rad draait doet hij alsof het contract geschonden is. Het boek werd een van de meest gelezen werken van de middeleeuwen.
Van de top naar een cel, zonder eerlijk proces, met de dood in het vooruitzicht. Wat doe je met de tijd die je nog rest als er niets meer te winnen valt?
Het rad, het vonnis en de tijd die hem restte: niet van hem, en Fortuna had nooit iets anders beloofd. Wat van hem was: waarmee hij zijn laatste maanden vulde. Hij koos denken en schrijven boven wrok, en dat werk overleefde niet alleen hemzelf maar ook het koninkrijk dat hem veroordeelde.
Als je wist dat je nog een half jaar had, wat zou je dan afmaken? En wat weerhoudt je ervan daar volgende week aan te beginnen?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen