Seneca stond op het toppunt van zijn loopbaan in Rome, als redenaar, schrijver en man van de wereld, toen keizer Claudius hem in het jaar 41 op een dubieuze beschuldiging verbande naar Corsica: in die tijd een kaal, afgelegen eiland. Geen publiek, geen politiek, geen einddatum. Het zou acht jaar duren. Seneca schreef er zijn troostbrieven, waaronder een aan zijn moeder Helvia, waarin hij haar troost over zíjn ballingschap. Zijn redenering: een balling verliest zijn plaats, niet zijn geest; de natuur en de sterren zijn overal dezelfde. In 49 werd hij teruggeroepen en werd hij de invloedrijkste denker van Rome.
Van het centrum van de wereld naar een rots in zee, voor onbepaalde tijd. Niet weten hoelang iets duurt, is vaak zwaarder dan het iets zelf.
De beschuldiging, het vonnis en de duur: buiten zijn bereik. Wat op het eiland gewoon doorging: lezen, denken, schrijven, en de keuze wie hij was terwijl hij wachtte. Hij vulde de leegte niet met wrok maar met werk, en het werk overleefde de keizer.
In welke wachtkamer van je leven zit jij nu? En wat zou je daar kunnen maken als je stopt met naar de deur staren?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen