Senator Helvidius Priscus bleef in de senaat zeggen wat hij vond, ook toen keizer Vespasianus dat niet meer wilde horen. Epictetus overleverde hun gesprek. De keizer: kom dan niet naar de senaat. Helvidius: zolang ik senator ben, moet ik komen. Goed, zei de keizer, maar zwijg dan. Vraag mij niets, en ik zwijg. Maar ik moet de senaat raadplegen. En ik moet antwoorden wat mij juist lijkt. Als je spreekt, laat ik je doden. Heb ik ooit beweerd onsterfelijk te zijn? Jij doet jouw deel, ik het mijne: het jouwe is doden, het mijne is sterven zonder beven. Vespasianus voerde zijn dreigement uiteindelijk uit. Epictetus vertelde het verhaal niet als tragedie maar als demonstratie: zo ziet een mens eruit die weet wat van hem is.
Kiezen tussen je rol en je veiligheid, terwijl de machtigste man van de wereld je de rekening voorhoudt.
Het dreigement en de afloop: van de keizer. De rol, het woord en de rug die recht bleef: van Helvidius. Hij verdeelde het gesprek letterlijk in twee bakken, hardop, tegen de keizer in.
Niemand vraagt vandaag je leven. Maar waar zwijg jij omdat spreken iets kost, en wat kost het zwijgen intussen?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen