Halverwege de jaren vijftig raakte de Amerikaanse psycholoog Albert Ellis ontevreden over de therapie van zijn tijd: jarenlang praten over de kindertijd, met weinig resultaat. Hij zocht een aanknopingspunt en vond het in een zin van Epictetus die hij al als student had gelezen: mensen worden niet verontrust door de dingen, maar door hun oordelen over de dingen. Daarop bouwde hij een hele therapie: als het oordeel de klacht maakt, kun je het oordeel onderzoeken en veranderen. Zijn werk werd samen met dat van Aaron Beck de basis van de cognitieve gedragstherapie, tegenwoordig de meest onderzochte psychotherapie ter wereld. Ellis heeft er nooit een geheim van gemaakt waar het vandaan kwam.
Geen dramatisch moment maar een stille: een vakman ziet dat zijn gereedschap niet werkt, en moet kiezen tussen doorgaan zoals het hoort of ergens anders gaan zoeken.
Wat de beroepsgroep van hem verwachtte: niet van hem. Waar hij zijn antwoord zocht wel. Het aardige aan deze casus is de omkering: de sortering die je hier oefent, is niet alleen oude wijsheid maar ook getoetste behandeling. Miljoenen mensen kregen de afgelopen decennia een therapie die teruggaat op één regel uit Nicopolis.
Welk gereedschap gebruik je nog omdat het hoort, terwijl je merkt dat het niet werkt? En waar zou je het antwoord kunnen zoeken?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen