Epictetus, de leraar die zijn leven lang doceerde dat je niets moet vastklampen, trouwde nooit en leefde kaal: een matras, een lamp, zijn lessen. Op hoge leeftijd hoorde hij dat een bevriend gezin hun pasgeboren kind te vondeling wilde leggen, in de oudheid het gangbare lot van kinderen die men niet kon onderhouden. De oude filosoof, die niets wilde bezitten, nam het kind in huis en voedde het op, met hulp van een vrouw die hij daarvoor in zijn huishouden opnam. De man die alles losliet, koos op zijn oudst voor het meest bindende dat er bestaat: de zorg voor een mensenleven.
Er ligt een leven op je pad dat niemand claimt. Wegkijken kan; iedereen keek weg, het was normaal. Aannemen betekent dat je kale, vrije leven voorgoed verandert.
Dat het kind geboren was en dat de ouders het niet konden dragen: niet van hem. Maar op het moment dat hij het wist en kon handelen, viel er iets in zijn bak dat er niet meer uit ging. De leer zegt niet: hecht je nergens aan. Ze zegt: doe wat jouw rol vraagt, en houd van wat je is toevertrouwd, met open handen. Onthechting die wegkijkt van een kind is geen wijsheid; het is de leer verkeerd om gelezen.
Welke verantwoordelijkheid ligt er op jouw pad die formeel niet van jou is? En gebruik je loslaten wel eens als deftig woord voor wegkijken?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen