Toen Pompeius, de machtigste veldheer van Rome, op Rhodos aanlegde, wilde hij de beroemde Stoïcijn Posidonius horen. Hij hoorde dat de filosoof zwaar ziek te bed lag met jicht en ging toch langs, alleen om zijn respect te betuigen; hij betreurde het dat een lezing er niet in zat. Maar dat kan wel, antwoordde Posidonius, ik laat lichamelijke pijn niet de reden zijn dat een man als u voor niets komt. Vanaf zijn ziekbed sprak hij vervolgens uitgebreid over de stelling dat niets goed is behalve wat eervol is. Telkens wanneer een pijnaanval hem overviel, zei hij: het heeft geen zin, pijn; hoe lastig je ook bent, ik zal nooit erkennen dat je een kwaad bent. Cicero tekende het verhaal op uit Pompeius' eigen mond.
Pijn eist alle aandacht op en heeft daar het volste recht toe. De vraag is niet of je hem voelt, maar of hij mag bepalen wat er verder nog gebeurt.
De jicht, de aanvallen en het lichaam dat het liet afweten: niet van hem, en hij deed geen moment alsof hij het niet voelde. Wat wel van hem was: het oordeel over de pijn, en of hij zijn afspraak nakwam. Let op de nuance: hij ontkende de pijn niet, hij weigerde alleen de conclusie dat pijn hetzelfde is als kwaad.
Wat stel je uit omdat je je niet goed voelt? En welk deel daarvan zou toch kunnen, als je de pijn zou voelen zonder hem de agenda te laten schrijven?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen