Zij kwam uit een welgesteld gezin in Maroneia en had aanzoeken genoeg. Ze wilde Crates, die zijn vermogen had weggegeven en in armoede leefde. Haar ouders waren radeloos en vroegen Crates zelf om haar op andere gedachten te brengen. Hij deed zijn best. Toen praten niet hielp, legde hij alles af wat hij bezat, zette het voor haar neer en zei: dit is de bruidegom, en dit is zijn bezit; overweeg goed, want je kunt niet mijn vrouw worden zonder ook zo te gaan leven. Zij koos hem. Ze trok het eenvoudige kleed aan, ging met hem mee, en verscheen op gastmalen waar vrouwen niet kwamen.
Hipparchia leefde in de late vierde eeuw voor Christus en is een van de weinige vrouwelijke filosofen uit de oudheid van wie de naam bewaard bleef. Haar broer Metrocles studeerde eveneens bij Crates. Op een gastmaal zou de filosoof Theodorus haar hebben bespot omdat ze niet aan het weefgetouw zat; volgens Diogenes Laërtius antwoordde zij dat zij haar tijd beter had besteed aan haar opvoeding dan aan wol. Haar keuze was geen romantisch gebaar maar een leefwijze die ze decennia volhield. Crates was de leraar van Zeno van Citium, dus zij stond aan de wieg van wat later de Stoa werd.
Aan de ene kant een familie die precies weet wat goed voor je is, aan de andere kant een leven dat vrijwel niemand voor je zou kiezen.
Wat haar ouders vonden, wat de stad ervan zou zeggen en of Crates ooit iets zou bezitten: niets daarvan lag bij haar. Wat wel bij haar lag was de keuze zelf, en het aanvaarden van wat die keuste kostte. Crates deed iets zeldzaams door haar niet te overreden maar de prijs zichtbaar te maken. Kiezen zonder te weten wat het kost is geen kiezen.
Welke keuze stel jij uit omdat anderen hem niet zouden begrijpen? En wat weegt zwaarder: hun oordeel, dat niet van jou is, of jouw besluit, dat het wel is?
Yours, Not Yours · Een stoïcijnse oefenplek · Alle casussen · Vraag of suggestie