Iemand mag je niet? Wat Marcus Aurelius opmerkte
Iemand mag je niet, en dat steekt. Deze korte video gaat over waar die mening eigenlijk woont: in hun hoofd, niet in het jouwe.
Antwoord eerst, kijk daarna. Direct naar de video
Bekijk de video
De video is Engelstalig. Hieronder staat de tekst in het Nederlands, met de sortering en de bron.
De sortering
- Hoe jij hen behandelt
- Of je eerlijk was
- Wat je daarna doet
- Hun mening over jou
- Hun stemming, hun verleden, hun dag
- Of ze ooit van gedachten veranderen
Wat er in de video wordt gezegd
Als iemand je niet mag, heb je iets fout gedaan. Waar of onwaar? Onwaar. En het geloven is uitputtend.
Hun mening speelt zich af in hun hoofd, niet in het jouwe. Hij wordt gevormd door hun stemming, hun verleden, hun dag. Dat bakje is niet van jou. Wat is wel van jou? Hoe jij hen behandelt, of je eerlijk was, en wat je daarna doet.
Marcus Aurelius merkte het bijna 2000 jaar geleden al op: we houden meer van onszelf dan van wie ook, en toch hechten we meer aan hun mening over ons dan aan die van onszelf. Doe dus je deel goed, en laat hen denken wat ze denken.
Yours, not yours. Oefen gratis op yoursnotyours.com.
Verder dan de video
Dat iemand je niet mag bewijst niets, in geen enkele richting. Soms betekent het dat je iets fout deed, en dan is dat goed om te weten en te herstellen. Vaak zegt het helemaal niets over jou: je doet ze aan iemand denken, je kreeg de baan die zij wilden, ze hadden een slecht jaar. De mening is echt. De oorzaak ligt meestal niet bij jou.
Stel dus de enige vraag die van jou is: heb ik goed gehandeld? Zo niet, herstel het waar je kunt. Zo ja, dan blijft de afkeer waar hij woont, in hun hoofd. Marcus was een keizer, omringd door vleiers en critici, en ook hij moest zichzelf hieraan herinneren. Dat je die herinnering nodig hebt, is geen teken van zwakte.
De bron
- Ik heb me vaak afgevraagd hoe het komt dat ieder mens zichzelf meer liefheeft dan alle anderen, en toch minder waarde hecht aan zijn eigen oordeel over zichzelf dan aan het oordeel van anderen.Marcus Aurelius, Overpeinzingen 12.4



