Epictetus werd geboren als slaaf en diende in Rome een meester aan het keizerlijk hof. Hij liep mank; volgens de overlevering doordat zijn meester zijn been brak. Als slaaf mocht hij lessen volgen bij een Stoïcijns leraar, en na zijn vrijlating begon hij zelf te onderwijzen. Toen keizer Domitianus rond het jaar 93 alle filosofen uit Rome verbande, was Epictetus in één klap zijn stad, zijn kring en zijn bestaan kwijt. Hij vertrok naar Nicopolis, een provinciestad in Griekenland, en begon daar opnieuw: een schoolgebouw, een paar leerlingen. Binnen enkele jaren reisden mensen uit het hele rijk naar hem toe. Alles wat we van hem hebben, is daar opgeschreven.
Geboren zonder vrijheid, kreupel gemaakt, en op het hoogtepunt van zijn werk verbannen. Drie keer nam het leven hem iets af dat de meeste mensen hun fundament noemen.
Zijn lichaam, zijn status en zijn woonplaats rekende hij demonstratief tot wat niet van hem was. Wat overbleef, noemde hij het enige echte bezit: zijn oordeel en zijn wil. Zijn beroemdste zin is zijn levensverhaal in één regel: sommige dingen zijn in onze macht, andere niet.
Wat noem jij je fundament? En hoeveel daarvan is, eerlijk gesorteerd, eigenlijk bruikleen?
Yours, Not Yours · Een Stoïsche oefenplek · Alle casussen